• Kampania
  • Kampania 01
  • Kampania02

09

Maj
10 i 12 maja infolinia nieczynna
10 i 12 maja infolinia nieczynna. Za utrudnienia przepraszamy. Zapraszamy do kontaktu za pośrednictwem e-maila i Facebooka.

27

Kwi
Samodzielne czy niesamodzielne - wątpliwości wokół punku 7 orzeczenia narastają

Odpowiedź na interpelacje  sekretarza stanu w sprawie oceny wskazań do pkt. 7 orzeczenia o niepełnosprawności, czyli jak powinna być orzekana osoba z niepełnosprawnością.

Jednym z newralgicznych punktów orzeczenia o niepełnosprawności dzieci do 16 r. ż. jest pkt 7 wskazań w orzeczeniu. Konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji staje się często powodem nieporozumień oraz podstawą do odwołań.

Czy dziecko orzeczone jako niepełnosprawne zawsze jest niesamodzielne? Czy stale wymaga pomocy innej osoby? Kiedy w rozumieniu komisji orzekającej kończy się jego samodzielność i przysługuje pkt. 7?

Analizy obowiązujących przepisów dokonał sekretarz stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Krzysztof Michałkiewicz, który w odpowiedzi na interpelacje w sprawie powiatowych zespołów ds. orzekania o niepełnosprawności z dnia 22 kwietnia 2016 r. wyjaśnia, jakie podstawy prawne obowiązują przy ocenie wskazań do pkt. 7, oraz tłumaczy, jaki poziom funkcjonowania dziecka  uzasadnia przyznanie mu tego wskazania w orzeczeniu.

Poniżej prezentujemy wybrane fragmenty wyjaśniające, w jaki sposób dokonywana jest ocena funkcjonowania dziecka przez zespoły orzekające:

·         „o niepełnosprawności nie decyduje zatem sam fakt występowania stanu chorobowego lub opóźnienia w rozwoju dziecka, lecz ocena, czy i w jakim zakresie wywołuje on skutki polegające na konieczności zapewnienia całkowitej opieki lub pomocy relatywnie do opieki i pomocy, jaka jest niezbędna dziecku w danym wieku chronologicznym”

·        „przy ocenie niepełnosprawności dziecka bierze się z jednej strony pod uwagę element medyczny – stan zdrowia dziecka oraz z drugiej, czy stan ten wymaga systematycznych i częstych zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych, co związane jest z koniecznością udzielania dziecku pomocy (…) albo powoduje niezdolność dziecka do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, co skutkuje koniecznością zapewnienia mu stałej opieki opieki”

·        „przy dokonywaniu oceny (…) brane są pod uwagę kryteria behawioralne, obejmujące (…) samoobsługę, poruszanie się i komunikowanie.”

·        „Pojęcie samodzielnej egzystencji łączy się zatem z podstawowymi potrzebami życiowymi, które ustawodawca przede wszystkim identyfikuje z czynnościami samoobsługowymi (przez które rozumieć trzeba ubieranie się, dbanie o higienę osobistą, samodzielne spożywanie posiłków), z poruszaniem się (tj. z samodzielnym przemieszczaniem się w przestrzeni) oraz komunikacją (tzn. werbalnym lub pozawerbalnym porozumiewaniem się z otoczeniem).”

·        „zakres opieki i pomocy dziecku winien być relatywizowany do wieku dziecka oraz uwzględniać normy rozwojowe dla dziecka w określonym wieku. „

·        „każdy wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności rozpatrywany jest przez skład orzekający indywidualnie z uwzględnieniem wieku życia dziecka, przebiegu choroby, zakresu i rodzaju koniecznej opieki i pomocy oraz ograniczeń w funkcjonowaniu występujących w życiu codziennym w porównaniu do dzieci z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną”

 

Niepokojący wydaje się niestety fragment określający sposób orzekania dzieci z całościowymi zaburzeniami rozwojowymi:

·        „do osób niepełnosprawnych z powodu rozpoznania zaburzenia mieszczącego się w spektrum całościowych zaburzeń rozwojowych może być zaliczona wyłącznie osoba w wieku do 16 roku życia spełniająca przesłanki z § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia. Natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji winno zostać zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności w przypadku, gdy mowa dziecka jest ograniczona, niekiedy nawet do zaledwie kilku słów lub nie nawiązuje ono kontaktów z rówieśnikami oraz opiekunami (albo w niewielkim stopniu reaguje na próby nawiązania kontaktu), co znacznie ogranicza funkcjonowanie oraz występuje stereotypowość (sztywność) zachowań we wszystkich sferach aktywności dziecka, a jej zmiana jest wyjątkowo trudna

 

Tak zawężające interpretacja kryteriów, nie mająca w naszej opinii podstaw w przepisach wykonawczych, dotycząca jednej, przy czym bardzo różnorodnej grupy dzieci z szerokim spektrum zaburzeń, może prowadzić do nadużyć podczas postępowania orzeczniczego. Warto zatem mieć na uwadze obowiązujące przepisy (umieszczone w ustawach oraz aktach wykonawczych) i pamiętać o tym, że to one są jedynym, obowiązującym punktem odniesienia dla zespołu orzekającego, a procedura orzecznicza musi każdorazowo pociągać za sobą wnikliwe studium indywidualnego przypadku oraz dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie orzeczenia.

 

Pełny tekst odpowiedzi  na interpelacje dostępny jest na stronie:

http://sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/InterpelacjaTresc.xsp?key=31208083

22

Kwi
Segregacja dzieci z niepełnosprawnościami? Rodzicu! Zabierz głos w Debacie!

Podczas małopolskiej debaty oświatowej „Uczeń-Rodzic-Nauczyciel. Dobra zmiana”, która miała miejsce 19 kwietnia 2016 r. w Krakowie, wiceminister edukacji Teresa Wargocka oraz małopolska kurator oświaty Barbara Nowak przedstawiły bardzo niepokojące stanowisko w zakresie edukacji uczniów z niepełnosprawnościami.

 

Pomimo ogromnej potrzeby doskonalenia edukacji włączającej (gdzie uczniowie z niepełnosprawnościami, otrzymując niezbędne wsparcie, uczęszczają do klas razem z pełnosprawnymi kolegami), zaproponowano rozwiązanie, co najmniej ryzykowne.

 

Wygłoszona podczas Debaty opinia, iż w szkole masowej uczniowie z niepełnosprawnościami powinni się uczyć w klasach dla niepełnosprawnych, a integrować na przerwach, a decyzja, co do formy kształcenia, powinna leżeć po stronie poradni psychologiczno-pedagogicznych, a nie po stronie rodzica (jak jest obecnie), budzi obawy rodziców i organizacji pozarządowych, wspierających osoby z niepełnosprawnościami i ich rodziny. Wdrożenie takiego rozwiązania stanowiłoby powrót do segregacyjnego modelu edukacji (a w konsekwencji również segregacji społecznej w innych dziedzinach życia, z takim trudem wyplenianej przez lata zarówno przez same osoby z niepełnosprawnościami, jak i organizacje działające na ich rzecz), a ponadto prowadziłoby do łamania praw osób z niepełnosprawnościami, jakie gwarantuje im Konstytucja i Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych.

 

Słysząc tak radykalne poglądy z ust przedstawiciela rządu i władz samorządowych, nie dziwi, iż pojawiają się liczne pytania rodziców:

Czy moje dziecko, które obecnie uczy się ze „zdrowymi” dziećmi zostanie zabrane z tej klasy?

Co będzie, jak w danej szkole zabraknie uczniów o określonej niepełnosprawności w jednej grupie wiekowej? Czy będą wtedy tworzone klasy łączone? A jeśli tak, to jak będą łączone? Czy pojawią się oddziały z dziećmi o różnych niepełnosprawnościach?

 

Niestety na pytania te, nie znajdujemy na razie odpowiedzi.

 

Poniżej prezentujemy Państwu oficjalne stanowisko MEN oraz liczne doniesienia medialne w sprawie ostatnich wydarzeń. Zachęcamy do zapoznania się z tematem i, co WAŻNE, do wyrażenia SWOJEJ OPINII na temat proponowanych zmian w systemie oświaty.

 

Aby zabrać głos w ogólnopolskiej debacie, wystarczy skorzystać z poniższego linku:

https://debataoswiatowa.men.gov.pl/wyraz-opinie/

 

Stanowisko MEN: https://men.gov.pl/ministerstwo/informacje/informacja-w-sprawie-dzialan-men-w-zakresie-ksztalcenia-dzieci-ze-specjalnymi-potrzebami-edukacyjnymi.html

 

Doniesienia medialne:

http://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/spoleczenstwo/1658738,1,niepelnosprawne-dzieci-tylko-do-specjalnych-szkol-segregowac-to-mozna-odpady.read

 

http://audycje.tokfm.pl/odcinek/MEN-nie-prowadzimy-prac-nad-zmianami-w-ksztalceniu-specjalnym-Komentuje-dr-Pawel-Kubicki-czlonek-zespolu-MEN-dot-zmian-w-ksztalceniu-specjalnym/36583

 

http://polska.newsweek.pl/niepelnosprawne-dzieci-edukacja-w-polsce-teresa-wargocka-,artykuly,384371,1.html

 

http://wyborcza.pl/1,75398,19951871,pis-chce-oddzielnych-klas-dla-dzieci-niepelnosprawnych.html

 

http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/7,114883,19953545,ojciec-niepelnosprawnej-emilki-o-pomysle-pis-bdquo-izolacja.html

 

http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114871,19952431,pis-chce-odrebnych-klas-dla-dzieci-niepelnosprawnych.html

 

http://www.polskatimes.pl/fakty/polityka/a/klasy-dla-niepelnosprawnych-uczniow-raczej-nie-powstana-ministerstwo-wycofuje-sie-z-pomyslu,9904559/

 

http://telewizjarepublika.pl/zalewska-odpiera-zarzuty-dot-osobnych-klas-dla-niepelnosprawnych-dzieci-jedno-medium-tworzy-swoja-rzeczywistosc,32466.html

 

http://wyborcza.pl/1,75968,19957331,men-jezdzi-po-kraju-z-kotem-w-worku.html

 

http://wyborcza.pl/1,75398,19955369,tzw-debata-w-men-to-tylko-zaslony-dymne.html

 

http://audycje.tokfm.pl/odcinek/36572

21

Kwi
Wsparcie psychologiczne dla rodziców- lista ogólnopolskich telefonów zaufania

Wsparcie  psychologiczne dla rodziców- lista ogólnopolskich telefonów zaufania

 

„Moje dziecko podjęło kolejną próbę samobójczą. Jest ofiarą przemocy psychicznej w szkole”

 „Nie mam z kim pozmawiać o swoich problemach. Nie mam już siły się starać”

„Boje się, że moja rodzina się rozpadnie”

W czasie rozmów na infolinii wielokrotnie otrzymujemy sygnały, że rodzice potrzebują i szukają pomocy, nie tylko prawnej: związanej z przepisami, procedurami i prawami dziecka, ale również wsparcia psychologicznego.

Niektórzy rodzice wprost proszą o namiary do psychologa, z którym mogliby porozmawiać. Wychowywanie dziecka z niepełnosprawnością to bowiem niejednokrotnie ogromne obciążenie dla rodzica. Ciągłe pokonywanie bieżących problemów, zmęczenie, troska o przyszłość dziecka powodują poczucie zagubienia i zniechęcenia. Czasem również same dzieci, z powodu problemów związanych z niepełnosprawnością, odczuwają silną frustrację i stres, a konsekwencje bywają tragiczne.

Z myślą o osobach, które czują potrzebę porozmawiania o swoich obawach, lękach, długotrwałych stanach przygnębienia przygotowaliśmy zestawienie ogólnokrajowych telefonów zaufania, gdzie można uzyskać doraźną i profesjonalną pomoc psychologiczną.

Listę wzbogaciliśmy również o infolinie kryzysowe, które mogą być przydatne w krytycznych sytuacjach.

Zachęcamy również do kontaktu z konsultantami infolinii pomocy dla rodziców ( tel. 12 350 63 62 czynna wtorek-czwartek 9.00-12.00). Postarają się pomóc!


 

 

Patroni honorowi

Rzecznik Praw Obywatelskich

Biuro Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych

FacebookYoutubeGoogleEmailRss
Joomla BJ Metis template by ByJoomla.com